ثبت‌نام در سایت
ویتامین‌ها و مکمل‌ها مشاهده در قالب PDF چاپ فرستادن به ایمیل

ریزمغذی‌ها و HIV

ویتامین‌ها، مواد معدنی و آنتی‌اکسیدان‌ها تحت عنوان ریزمغذی‌ها نامیده می‌شوند. اگرچه بدن تنها به مقادیر اندکی از آن‌ها نیازمند است اما ریزمغذی‌ها برای دستیابی به سلامت کامل مورد نیازند. بدن از این مواد در واکنش‌های شیمیایی مختلفی که سلول‌ها به عنوان عملکرد طبیعی خود انجام می‌دهند استفاده می‌کند. اگرچه گروهی از مردم ، مواد غذایی مورد نیاز خود را از طریق رژیم غذایی سالم و متعادل دریافت می‌کنند، بسیاری از افراد HIV مثبت، نیاز به ریزمغذی‌های بیشتری برای بهبود آسیب‌های سلولی ایجاد شده توسط این ویروس و حمایت از سیستم ایمنی دارند.

 

 

ویتامین‌ها

ویتامین‌ها عموماً در یکی از این دو طبقه‌بندی قرار می‌گیرند:

 

  1. محلول در چربی یعنی آن‌هایی که در چربی حل می‌شوند.
  2. محلول در آب یعنی آن‌هایی که در آب حل می‌شوند.

 

هنگامی که از طریق غذا یا مکمل‌ها، ویتامین‌های محلول در چربی را دریافت می‌کنید بدن، مقدار مورد نیاز را مصرف کرده و بقیه را ذخیره می‌کند. ویتامین‌های محلول در چربی شامل ویتامین‌های A, D, E,K  هستند. این نکته مهم است که نباید بیش از حد از این ویتامین‌ها مصرف کنید. چون تجمع آن‌ها در بدن اثرات جانبی مضری به همراه خواهد داشت. به عنوان نمونه مصرف زیاد ویتامین A (بتا کاروتن) منجر به تهوع، تاری دید، نقص‌های مادرزادی و مشکلات کبدی می‌شود.

وقتی ویتامین‌های محلول در آب از جمله ویتامین‌های گروه B و C را دریافت می‌کنید بدنتان میزان مورد نیازش را استفاده کرده و باقیمانده را از طریق ادرار دفع می‌کند. اثرات جانبی مصرف بیش از اندازه این ویتامین‌ها چندان رایج نیستند اما ممکن است اتفاق بیفتند. به عنوان نمونه مصرف مقادیر زیاد ویتامین C می‌تواند منجر به تهوع، درد شکم و اسهال شود.

 

مواد معدنی

مواد معدنی تشکیل دهنده ساختار بدن (کلسیم در استخوان‌ها و آهن در خون) هستند و نقش مهمی در عملکرد طبیعی اعصاب، ماهیچه‌ها و هورمون‌ها ایفا می‌کنند. گروهی از مواد معدنی شامل روی، سلنیم و آهن در مقابله با ویروس HIV نقش دارند.

 

آنتی‌اکسیدان‌ها

بدن در عملکرد طبیعی خود مولکول‌هایی را تحت عنوان رادیکال‌های آزاد تولید می‌کند. رادیکال‌های آزاد به سلول‌های بدن صدمه می‌زنند. فاکتورهای معینی مانند عفونت، آلودگی هوا و دود سیگار می‌توانند سبب افزایش رادیکال‌های آزاد در بدن شوند. آنتی‌اکسیدان‌ها می‌توانند مانع ایجاد آسیب سلولی توسط رادیکال‌های آزاد اضافی شوند. بعضی از ویتامین‌ها از جمله ویتامین C و E  آنتی‌اکسیدان هستند. بتا کاروتن (ویتامین A) و سلنیوم نیز نقش آنتی‌اکسیدانی دارند.

 


دریافت مقدار لازم

با اینکه ریزمغذی‌ها در رژیم غذایی یافت می‌شوند اما اغلب افراد HIV مثبت امکان دریافت کامل نیازهای خود از این طریق را ندارند. به دلایل مختلفی عدم دریافت ریزمغذی‌ها توسط افراد HIV مثبت شایع است:

خود عفونت HIV، سوء جذب مواد غذایی، تغییرات در متابولیسم، داروهای HIV، کاهش اشتها، اسهال و آسیب‌های دستگاه گوارش

آنتی‌اکسیدان‌هایی که معمولاً افراد HIV مثبت دچار کمبود آن‌ها می‌شوند عبارتند از ویتامین A، E، سلنیوم، روی و ویتامین‌های گروه  B (B1، تیامین، B2، ریبوفلاوین،B3 ، نیاسین، B6، پیریدوکسین، B12، کوبالامین و B9، اسید فولیک). بعضی از تحقیقات نشان می‌دهد که کمبود این ویتامین‌ها می‌تواند منجر به پایین آمدن سطح سلول‌های CD4 ، بدتر شدن وضعیت بیماری و مرگ زودرس شود. این وضعیت همچنین ممکن است منجر به بروز مشکلاتی چون اسهال، مشکلات سیستم عصبی و اختلالات پوستی شود.

اغلب مطالعات نشان دهنده این است که سطوح پایین این ویتامین‌ها حتی پیش از بروز علائم HIV تأثیر منفی بر سیستم ایمنی خواهد گذاشت. حتی اگر تغذیه مناسب و احساس سلامتی داشته باشید ممکن است دچار کمبود دریافت ویتامین‌ها، مواد معدنی و آنتی‌اکسیدان‌ها باشید.

مقدار لازم دریافتی روزانه در راهنماهای دولت امریکا مشخص شده تا افراد در جریان مقدار لازم دریافت روزانه ریزمغذی‌ها برای رسیدن به سطح مناسبی از سلامت قرار بگیرند. البته این مقادیر بدون در نظر گرفتن این مطلب است که HIV میزان نیاز به این مواد را افزایش می‌دهد. نتایج یکی از مطالعات نشان می‌دهد که میزان نیاز افراد HIV مثبت به بعضی از این مواد شش تا 25 برابر بیش از اعداد ذکر شده در این راهنما است.

به علت مشکلات تغذیه‌ای، خوردن غذاهای ناسالم، کمبود وقت یا سایر مشکلات، نیمی از زنان آمریکایی نمی‌توانند مقدار لازم ذکر شده در این راهنما را برای فولیک اسید، آهن، روی، کلسیم، منیزیم، مس، ویتامین‌های A، D، E و B دریافت کنند. این موضوع، زنان به خصوص افراد HIV مثبت را در خطر بالای کمبود ریزمغذی‌ها قرار می‌دهد. علاوه بر این احتمال عدم دریافت مقادیر کافی از مواد غذایی در زنان به علت قاعدگی، حاملگی و یائسگی بیشتر نیز می‌شود.

داشتن رژیم غذایی متعادل پایه تصحیح کمبود ریزمغذی‌ها است. چون انواع ویتامین‌ها و مواد معدنی در گروه‌های غذایی مختلف یافت می‌شوند شما باید انواع غذاها را در رژیم غذایی مصرفی روزانه خود بگنجانید. (اطلاعات بیشتر در این مورد را در اینجا بخوانید)

 

  • گروه پروتئین: غذاهای سالم این گروه شامل گوشت بدون چربی، مرغ بدون پوست یا بوقلمون، ماهی، کره بادام زمینی، سویا، دانه‌های روغنی و حبوبات است.
  • گروه غلات: غذاهای سالم این گروه شامل نان غلات کامل، غلات کامل مثل جو و گندم، جوی دوسر و برنج قهوه‌ای است.
  • گروه میوه‌جات: هر میوه تازه‌ای یک انتخاب مناسب است.
  • گروه سبزیجات: سبزیجات تازه و یخ‌زده بهترین‌ها هستند.
  • گروه لبنیات: سعی کنید شیر یک درصد یا بدون چربی، ماست و پنیر کم‌چرب مصرف کنید.

 

 

مصرف مکمل‌ها

بسیار مهم است که تا حد ممکن، ویتامین‌ها و مواد معدنی مورد نیاز خود را از طریق غذاها تأمین کنید. چون ترکیبات موجود در غذاها نسبت به مکمل‌های تغذیه‌ای برای بدن بهتر هستند. اگرچه مکمل‌ها نمی‌توانند جایگزین مواد غذایی باشند اما می‌توانند به شما کمک کنند تا ریزمغذی‌های اضافی مورد نیاز خود را تأمین کنید. مکمل‌های شامل ویتامین‌ها، مواد معدنی، داروهای گیاهی و سایر محصولات مرتبط برای تقویت ترکیبات غذایی رژیم شما به کار می‌روند. مکمل‌ها به اشکال قرص، کپسول، پودر و مایع موجودند.

با درمانگر خود مشورت کرده و برای بهبود وضعیت تغذیه خود از یک متخصص تغذیه بهره بگیرید. این افراد می‌توانند برای ایجاد تغییرات تغذیه‌ای لازم و مصرف مکمل‌های مورد نیاز به شما کمک کنند.

 

بعضی از توصیه‌های اولیه:

هر روز از یک مکمل مولتی‌ویتامین (بدون آهن اضافه) استفاده کنید.

مولتی‌ویتامین‌ها باید همراه غذا و با یک لیوان کامل آب مصرف شوند تا جذب آن‌ها به صورت کامل صورت گرفته و مشکل گوارشی ایجاد نکنند.

علاوه بر مولتی ویتامین، از ویتامین ب کمپلکس و مکمل آنتی‌اکسیدان نیز استفاده کنید.

چون خانم‌ها در خطر بالاتری برای ابتلا به بیماری‌های استخوانی قرار دارند باید مطمئن شوند که به صورت روزانه از طریق غذا و مکمل‌ها 1000 میلی‌گرم کلسیم و 600 واحد ویتامین D (که به جذب کلسیم کمک می‌کند) دریافت می‌کنند. سطح آهن در خانم‌ها به خصوص در هنگام عادت ماهیانه ممکن است بسیار پایین باشد. این موضوع می‌تواند منجر به کم‌خونی شود. البته مبتلایان به HIV نباید بدون مشورت با درمانگر خود مکمل آهن مصرف کنند.

چون مطالعات نشان داده گیاه سنت جان وارت (Hypericum Perforatum) بر روی سطح آنزیم‌های protease inhibitors و non-nucleoside reverse transcriptase inhibitors خون موثر است سازمان دارو و غذای آمریکا (FDA) توصیه کرده افراد مبتلا به HIV از این گیاه استفاده نکنند. این داروی گیاهی معمولاً برای مقابله با افسردگی مورد استفاده قرار می‌گیرد.

اگر تصمیم به بارداری دارید از درمانگرتان بخواهید ویتامین‌های لازم برای بارداری از جمله اسید فولیک را برایتان تجویز کند.

چند ترکیب قابل توجه دیگر:

آلفا لیپوئیک اسید: برای ترکیبات آنتی‌اکسیدان و نوروپاتی دیابتی. میزان توصیه شده: 20-50 میلیگرم در روز برای ترکیبات آنتی‌اکسیدان، 200-300 میلیگرم برای نوروپاتی دیابتی. قابلیت افزایش تا 600 میلیگرم در روز

کارنیتین: یا استیل-ال-کارنیتین برای متابولیسم مناسب. همچنین می‌تواند برای نوروپاتی موثر باشد. مقدار توصیه شده: 500-3000 میلیگرم در روز

کوآنزیم Q10: آنتی‌اکسیدان و تقویت کننده سیستم ایمنی. مقدار توصیه شده: 30-200 میلیگرم در روز

سیستئین (NAC): بدن سیستئین را به گلوتاتیون که یک آنتی‌اکسیدان قوی است تبدیل می‌کند. مقدار توصیه شده: 500 میلیگرم در روز برای شروع. افراد HIV مثبت می‌توانند تا 4000 میلیگرم با نظارت درمانگرشان مصرف کنند.

مکمل پروبیوتیک: این مکمل حاوی باکتری‌های مفید مثل اسیدوفیل برای تقویت سیستم گوارشی و ایمنی است. باکتری‌های مفید در دستگاه گوارش سبب جذب بیشتر مواد غذایی و حداکثر استفاده مفید از آن‌ها می‌شوند. مقدار توصیه شده برای لاکتوباسیل اسیدوفیل یعنی یکی از رایج‌ترین پروبیوتیک‌ها دو میلیارد واحد (CFUs) است. مقدار مصرف بستگی به وضعیت سلامتی دارد. افرادی که پروبیوتیک مصرف می‌کنند می‌توانند تا 15 میلیارد واحد در روز برای سلامت روده البته با نظارت درمانگرشان مصرف کنند.

به دلیل امکان بروز اثرات جانبی و تداخل با داروها، مکمل‌ها بایستی تنها تحت نظارت درمانگر متخصص مصرف شوند. انتخاب مکمل مورد استفاده ممکن است مشکل و گیج‌کننده باشد. چون انواع مختلفی از آن‌ها در بازار موجودند. سعی کنید مکمل مورد استفاده خود را از روی قیمت، شکل ظاهری یا ادعاهای کمپانی یا فروشنده آن انتخاب نکنید. در عوض برچسب آن را بخوانید تا از ترکیبات واقعی آن آگاه شوید.

ریزمغذی‌ها برای عملکرد طبیعی بدن شما لازمند. هرچند اطمینان از دریافت کافی این ترکیبات، بدون مصرف بیش از اندازه مکمل‌ها اهمیت دارد. اما صحبت با درمانگر و مشورت گرفتن از متخصص تغذیه آگاه به بیماری HIV برای انتخاب مکمل‌ها و دانستن اثرات جانبی و تداخلات دارویی، سبب کاهش خطر استفاده از آن‌ها خواهد شد.

 

 

 
---------